Chomik

 mój chomik jest bardzo podobny do tylko że jest cały biały

Chomik Campbella

Cechy ogólne

Phodopus campbelli, czyli chomik Campbella zaliczany jest do chomików karłowatych. Mierzy on bowiem zaledwie od 8 do 10 cm (samce są większe niż samiczki), ważąc tym samym 23g. Jego jedwabiste, miękkie i krótkie futerko jest koloru płowożółtego od spodu, grzbiet zaś wraz z główką pokryty jest jasnoszaro brązowawym futrem. Przedstawiciele tego gatunku posiadają charakterystyczny czarny pas, biegnący od uszu, aż do ogonka oraz dość wyraźną granicę dzielącą górną i dolną część futerka – stworzoną poprzez linię wyraźnych, żółtych, bądź też beżowych fragmentów. Występujący na grzbiecie pas jest częstym powodem mylenia go przez osoby niedoświadczone z chomikiem Dżungarskim. Jednak zarówno wielkość, jak i zwężający się od połowy grzbietu pas oraz brak bocznych plamek dyskwalifikują go od tego błędnego porównania. Trzymane w niewoli chomiki Campbella nie zmieniają koloru futra w przeciwieństwie do występujących na stepach Chuisaya krewniaków, którzy to przystosowując się do panujących tam warunków mają odcień ciemnosiwy, ze znacznie krótszym pasem grzbietowym. Phodopus Campbelli żyją przeciętnie od 1,5 do 3 lat.

Pochodzenie i występowanie

Gatunek ten został odkryty w 1902 roku przez W.C. Campbella w Mongolii Wewnętrznej (Tuvi). Zamieszkuje on naturalne obszary stepów i pustyń Mongolii oraz północno-wschodnich Chin. Na takich terenach, mimo ciężkich warunków żyją dość liczne populacje tych zwierzątek. Przez wiele lat uważano, że gatunek ten jest jedną z dwóch ras geograficznych, do których zaliczano znanego nam i mylonego z nim chomika dżungarskiego (Phodopus sungorus). Nadana im wspólna nazwa również wskazuje o pozornych podobieństwach, pomiędzy tymi gatunkami. Phodos, czyli z greckiego pęcherz i pous – stopa określały taką samą zewnętrzną budowę stopek chomików, czyli wydatnych poduszek. Na tym jednak kończą się podobieństwa. Wykryte podczas badań laboratoryjnych inne parametry fizyczne (m.in. w morfologii chromosomów) oraz różnice w zachowaniu oddalając od siebie oba gatunki sprawiły, że każdy z nich dostał kolejny człon swojej nazwy, sungorus – od Dżungarii, oraz campbelli na cześć odkrywcy. Status oddzielnego gatunku Phodopus campbelli otrzymał w 1984 roku.

Zachowanie chomików Campbella

Chomiki Campbella należąc do rodziny chomikowatych są tym samym zwierzętami nocnymi. Budują one i zamieszkują ówcześnie utworzone systemy tuneli, gdzie pojedyncze nory składają się przeważnie z czterech do sześciu głównych korytarzy, połączonych ze sobą poziomo i pionowo. Gniazda budowane są na końcach tuneli z suchych materiałów (na które składają się m.in. trawy i pióra, służące jako izolacja) obok których urządzane zostają spiżarnie. Bardzo ciekawym zachowaniem ze strony tych zwierzątek jest możliwość sąsiedztwa z innymi gatunkami zwierząt mieszkających w norach. Dzieje się tak m.in. na płaskowyżu mongolskim, gdzie chomiki Campbella dzielą swe nory z powszechnie znanymi nam myszoskoczkami. Mimo wysokiej tolerancji wobec innych gatunków zwierząt w warunkach naturalnych, trzymane w niewoli chomiki są – samotnikami.

Rozmnażanie

W środowisku naturalnym chomiki te rozmnażają się tylko od 3 do 5 razy w roku, zaś trzymane w domach potrafią rozmnażać się przez cały rok. Okres, w którym powiększa się liczba osobników tego gatunku na wolności zależny jest od rejonu geograficznego, w którym to występują; tak więc rozpoczyna się on majem na obszarze Tuvii, Transbaikalii, i kończy drugą połową września, bądź też we wczesnym październiku na pozostałych obszarach. Na świat zwykle przychodzi od 1 do 12 małych chomików Campbella. Zaraz po urodzeniu młode chomiczki są całkowicie bezsilne i łyse, lecz mimo tego zarówno pazurki, jak i siekacze są już dobrze u nich rozwinięte. Młode odstawiane są przez matkę po 17 dniach od narodzin, a usamodzielniają się po upływie 23 dni. W gnieździe opiekę nad młodymi chomikami sprawuje samica, choć nie wykluczona jest początkowa pomoc ze strony samca. Samiczki dojrzałość płciową osiągają po upływie 48 dni, zaś samce znacznie szybciej – zaraz po 23 dniach.

Odżywianie

Dziki Phodopus campbelli odżywia się wszelkimi nasionami orzechów i roślinności. Oprócz tego dietę swą urozmaica niewielkim owadami i bezkręgowcami. W niewoli karmiony jest mieszankami zbóż, ziarnami słonecznika, orzechami, owocami, warzywami, oraz ziołami.

Ochrona

Phodopus campbelli nie należy do gatunku zwierząt zagrożonych i prawdopodobnie liczba jego populacji w najbliższym czasie nie stanie w obliczu całkowitego wytępienia.